புதன், ஜூன் 29, 2011

உறக்கம்




இன்றிரவு உறக்கத்தில் எங்கிருப்பேன் நான் ?
நன்றாக உறங்கியபின் "நான்"  இருப்பேனா ?
தொன்றுதொட்டு வருவது தான் தூக்கம் எனினும் 
ஒன்று மட்டும் விளங்கவில்லை, உறக்கம் என்ன ? ஏன்? 

உறங்கியபின் வருகின்ற உலகம் எதுவோ ?
இறங்கிவரும் விண்ணுலகம் என்ப ததுவோ ?  
கிறங்க வைக்கும் மது கொடுக்கும் மயக்கமதுவும்
நிறங்களற்ற உறக்கமதின் நிலைமையும் ஒன்றோ ?


விழித்திருக்கும் போதிருக்கும் வேதனை எல்லாம்
ஒழிந்திடுமோ ஒளிந்திடுமோ உறக்கம் வந்ததும் ?
கழிப்பதுவும் வகுப்பதுமாய் காலம் இருக்க
செழிப்புடனே நித்திரையில் சிரித்திருப்பதேன் ?


இச்சை எல்லாம் உறக்கத்தில் தீர்ந்து விடுவதேன் ?
மிச்சமெனில் மறுநாளில் சேர்ந்து வருவதேன் ?
அச்சமூட்டும் கனவு வந்தால் அதிர்ந்து எழுவதேன் ?
நிச்சயமாய் இன்பமெனில் நீண்டு விடுவதேன் ?


சுகமான உறக்கமதே சொர்க்க மென்பேன் நான் .
பகலெல்லாம் உழைத்த பலன் படுக்கையிலே தான்.
சக மனித தொந்தரவு , சஞ்சலம் எல்லாம்
புக முடியா தனியுலகம் கனவுலகம் தான்.


நாட்டை ஆளும் மன்னனாக நாமிருக்கலாம்
கோட்டை கட்டி படை நடத்தி கொடியை நாட்டலாம்
வீட்டை விட்டு சுதந்திரமாய் வெளியில் சுற்றலாம்
காட்டினுள்ளே தவமியற்றி கடவுள் தேடலாம் .


எழச்சொல்லி கவிஎழுதி என்ன கண்டேன் நான் ?
அழச்செய்யும் அவலங்கள் நாட்டில் இருக்க ?
விழச்சொல்ல வில்லை நான். எல்லாம் காலச்
சுழற்சியிலே மாறிவிடும் , அதனால் நன்றாய்


உறங்கிடுவீர் உறங்கிடுவீர் உலகத்தீரே
இறங்கிடுவீர் இன்பமெனும் சுரங்கத்துள்ளே
அரங்கனவன் உறக்கத்தை அறிதுயில் என்பார்.
வரங்கொடுக்கும் அவனைமுதல் விழிக்கச் சொல்வோம் .











( அப்பாத்துரையின் நசிகேத வெண்பாவில் . அஜாதசத்ரு-பாலயோகியின் உறக்கம் பற்றிய உரையாடலைப் படித்த போது தோன்றிய கவிதை இது . அப்பாஜி எழுதியது தத்துவம் . நான் எழுதுவது வெத்துவம்)  
                                                                                                                                                           -சிவகுமாரன் 

என்  கவிதைகளின் ரசிகர் , என் பெரும்பேறு , சுப்புத் தாத்தாவின் குரலில் , கேட்டு மகிழுங்கள். 




திங்கள், ஜூன் 20, 2011

இனி உனக்காக



போர்முனையில் புறமுதுகு காட்டா வீரன்
மார்புதனில் வேல்பாய்ந்து மாண்டு போனான் .


பீடுநடை போட்டவனை பிணமாய்த் தூக்கி
வீடுதனில் கூடத்தில் கிடத்தி  வைத்தார் .


கண்ணெதிரே பிணமாக .. கட்டியவன்.
பெண்ணவளோ சிலையாக நின்றிருந்தாள்.


மண்ணதிர விழவில்லை , மயங்கவில்லை
சின்னதொரு சலனமில்லை , தேம்பவில்லை .


காலமெல்லாம் படப்போகும் கொடுமை எண்ணி
ஓலமிட்டு  குரலெழுப்பி அழவுமில்லை 


நிலைகுத்திப் போன அவள் விழிகள் பார்த்து
குலைநடுங்கிப் போனார்கள் உறவினர்கள்


கொஞ்சமேனும் குரலெழுப்ப வில்லையெனில்
நெஞ்சமது வெடித்துவிடும் ! மாண்டு போவாய் .


அழுதுவிடு, அழுதுவிடு அவலம் சொல்லி
கழுவிவிடு கவலைகளை கண்ணீர் கொண்டு.


பேச்சின்றி பேய்போல் நீ விழித்திருந்தால்
மூச்சடைத்துப் போவாயே முட்டாள் பெண்ணே .


எவ்வளவோ எல்லோரும் சொன்னார், ஆனால்
அவ்வளவும் அவள் காதில் விழவேயில்லை.


இறந்தவனின் பெருமைகளை ஒருத்தி சொன்னாள்
மறந்துபோன நினைவெல்லாம் வரட்டும் என்று.


உண்மையான வீரனவன் போர்முனையில் .
மென்மையான மனம் கொண்ட மனிதனவன்.


சிப்பாய் தான் ஆனாலும் சிரித்த முகம்
எப்போதும் பழகுதற்கு இனிய குணம்.


இப்படியாய் இறந்தவனின் பெருமைகளை
ஒப்பாரிப் பாட்டில் அவள் ஒப்புவித்தாள்.


கொஞ்சமேனும் அவள்முகத்தில் சலனமில்லை
நெஞ்சமென்ன கல்லாகிப் போனதுவோ ?


சேடிப்பெண் மெதுவாக எழுந்து வந்தாள்
மூடிவைத்த முகத்துணியை விலக்கி வைத்தாள்.


வீறிட்டுக் கிளம்பியது ஓலமெங்கும்.
ஏறிட்டும் பார்க்கவில்லை அவள் எதையும் .


தொண்ணூறு வயதான பெண்ணொருத்தி
முன்னொரு நாள் தாதியவள். எழுந்து  வந்தாள்


தவழ்ந்துவந்த அவன்பிள்ளை தன்னைத் தூக்கி
இவள்மடியில் போட்டுவிட்டு எங்கோ போனாள்.


கோடையிடி போல இவள்  குரலெழுப்பி
வீடதிர விண்ணதிர கத்தித் தீர்த்தாள்.


அய்யோ..... ! என் செல்லமே நான் என்ன செய்வேன்
பொய்யாகிப் போனதடா வாழ்க்கை இனி .


சிந்தையை  நான் கல்லாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்
தந்தையின்றி உனை வளர்த்து காட்ட வேண்டும்.


எனக்கென்று ஏதுமில்லை வாழ்வில் பாக்கி.
உனக்காக வாழ்ந்திருப்பேன் உயிரைத் தேக்கி.

                                                              -சிவகுமாரன்
                                                                                                                                      

(நேற்று ஓர் ஆங்கிலக் கவிதையை படித்தவுடன் , அதை மொழிபெயர்க்கத் தோன்றியது. வரிக்கு வரி மொழிபெயர்க்காமல் , நான் கண்ட, என்னைப் பாதித்த  நிகழ்வினை அடிப்படையாய்க் கொண்டு, இக்கவிதையை எழுதினேன்.
மூலக் கவிதையை  சிதைக்காமல் எழுதி இருக்கிறேனா என்று நீங்கள் தான் சொல்ல வேண்டும். இது என் கன்னி முயற்சி. )  


மூலக் கவிதை 


Home they brought her warrior dead:
She nor swooned, nor uttered cry:
All her maidens, watching, said,
'She must weep or she will die.'
Then they praised him, soft and low,
Called him worthy to be loved,
Truest friend and noblest foe;
Yet she neither spoke nor moved.
Stole a maiden from her place,
Lightly to the warrior stepped,
Took the face-cloth from the face;
Yet she neither moved nor wept.
Rose a nurse of ninety years,
Set his child upon her knee--
Like summer tempest came her tears--
'Sweet my child, I live for thee

                 -Alfred Lord Tennyson



வெள்ளி, ஜூன் 17, 2011

காதல் வெண்பாக்கள் 20


          கதி 

பேசிச் சிரித்து
   பெருங்காதல் தூண்டிலிட்டு
ஆசை மனதை
   அபகரித்தாய் - வீசிச்
சுழற்றும் விழியில்
   சுடர்காட்டி உள்ளம்
கழற்றினாய் நீயே
         கதி.






            விதி 
ஆவி துடிக்குதடி 
   ஆருயிரே நீயின்றி.
பாவி எனைக்கொஞ்சம் 
   பாரடி - தாவிக் 
குதித்துத் திரிந்தவனைக் 
   கூப்பிட்டுக் காதல் 
விதிக்குள் விழவைத்தாய் 
             நீ.         


ஞாயிறு, ஜூன் 05, 2011

உள்ளம் குப்பையடி


(தோட்டி துரைச்சாமியும், அவன் மனைவி மாரியம்மாளும் )    

மாரியம்மாள்:
ஊரைப் பெருக்கி தினம் கூட்டி- உடல்
  வருத்திக் குப்பை வண்டி ஓட்டி-நாம் 
யாரை சுத்தம் செய்தோம் மாமா - இங்கு 
  எதிலும் சுத்தம் பார்த்தோமா ?

துரைச்சாமி:
வாழும் இடத்தில் சுத்தம் வேணும் - வாய்
  வார்த்தை தனிலும் சுத்தம் வேணும் 
பாழும் நாட்டில் இந்த சுத்தம் 
  பாழாய்ப் போனதடி பெண்ணே

மாரி:
சுத்தம் சோறு   போடும்   என்று 
  சூடாய்  வாய் கிழிய பேசி 
சத்தம் போடும் இந்த மனிதர் 
  சுத்தம் என்னவென்றே அறியார் 

துரை:
வீட்டைப் பெருக்கி சுத்தம் செய்வார் 
  வீதி பெருக்க நம்மை சொல்வார் 
நாட்டில் அரசியலில் வீசும் - துர்
  நாற்றம் மறப்பாரடி பெண்ணே 

மாரி:
இடத்தை சுத்தம் செய்யச் சொல்வார் -தவறு 
  இருந்தால் நம்மைத் திட்டிச் செல்வார்
நடத்தை சுத்தம் கெட்ட மனிதர் - இந்த
  நாட்டில் இருப்பதை அவர் அறியார்

துரை:
லஞ்சப் பணத்தில் தினம் குளித்து - பல 
  லட்சம் திருடும் அதிகாரி 
நெஞ்சம் அசுத்தமடி பெண்ணே - அவன் 
  வேட்டி வெண்மையடி கண்ணே 

மாரி:
அழுக்குப் பணத்தில் அவன் பிழைத்து 
  அழகாய் திரிவதென்ன மச்சான் 
உழைத்துப் பிழைக்கும் நம் கூட்டம் - தம் 
  உடைகள் நாறுவதேன் மச்சான்? 

துரை:
வெள்ளை  வேட்டி தினம் கட்டி- பொய்
  வேடம் புரியும் அந்த மனிதன் 
உள்ளம் குப்பையடி மானே - அவன் 
  ஊரில் பெரிய புள்ளி தானே 

மாரி:
கூவம் நதிக் கரையில் கூட  
  குடலைப் புரட்டும் நாற்றமில்லை  
பாவம் பிறக்கும் சட்ட மன்றம் 
  பார்த்தால் நாறுவது ஏனோ? 

துரை:
அப்பா வேண்டாம் அந்த வம்பு - நமக்கு
  அரசியல் பேச ஏது தெம்பு?
குப்பை வண்டியோடு சேர்த்து - நம்மை
  கொளுத்தி எரித்திடுவார் பெண்ணே 

   

வியாழன், மே 19, 2011

வாராதோ அந்த நாட்கள்


ஆற்று மணல்வெளியில்
  அழகாய் வீடுகட்டி
  ஆடித் திரிந்த நாட்கள்.
மாற்றான் தோட்டத்திலே
  மாங்காய் பறித்துவிட்டு
  மாட்டித் தவித்த நாட்கள்.

மரத்தில் கயிறு கட்டி
  அமர்ந்து ஊஞ்சலாடி
  மகிழ்ந்து இருந்த நாட்கள்.
அறுந்து கீழ்விழுந்து
   அடிகள் தாங்கிக் கொண்டும் 
  ஆடி மகிழ்ந்த நாட்கள்

திண்ணை மீதமர்ந்து
  சின்னஞ்சிறு கதைகள்
  சொல்லி மகிழ்ந்த நாட்கள்
கண்ணை கருந்துணியால்
  கட்டி மற்றவரை
  கண்டு பிடித்த நாட்கள்.

பைக்குள் பம்பரத்தை 
  பதுக்கி வைத்துக் கொண்டு 
  பள்ளி சென்ற நாட்கள்.
சைக்கிள் டயர் கிடைத்தால் 
  "பைக்"கே கிடைத்ததென 
    உருட்டி மகிழ்ந்த நாட்கள்.

சிகரெட் அட்டைகளை 
  கரன்சி நோட்டுகளாய்
  சேர்த்து மகிழ்ந்த நாட்கள்
தகர டின் முழுக்க 
  பளிங்கு கோலிக்குண்டு
  போட்டு வைத்த நாட்கள்   

  
மன்னன் மந்திரியாய்
  பள்ளி மேடையிலே  
  மாறி நடித்த நாட்கள்
வண்ணப் பட்டம் செய்து
  வாலும் காலும் வைத்து
  வானைத் தொட்ட நாட்கள்.

அடுத்த தெருப்பசங்க 
   அணியை கபடியினில் 
    அடித்துத் துவைத்த நாட்கள்.
கிடைத்த வெற்றியினில் 
   கிறுக்குப் பிடித்துத் தலை 
    கனத்துத் திரிந்த   நாட்கள்.

கொட்டும் மழை நடுவே
  குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டு
  குதித்து மகிழ்ந்த நாட்கள்.
திட்டும் செம அடியும்
  சேர்த்து வாங்கிக் கொண்டு
  துடைத்துப் போட்ட நாட்கள்.

வீட்டுக் கவலையின்றி
  வேலை ஏதுமின்றி -விளை
   யாடித் திரிந்த நாட்கள்
ஆட்டம் போட்டுவிட்டு
  அன்னை மடிதனிலே
  அயர்ந்து படுத்த நாட்கள்.

சின்னஞ் சிறு வயதில்
  எந்தத் துயருமின்றி
  சிரித்துப் பறந்த நாட்கள்.
என்ன இனிமை அவை
  என்ன இனிமை அவை
   எங்கே அந்த நாட்கள்.

                              -சிவகுமாரன்

வெள்ளி, மே 06, 2011

ஹைக்கூ கல்லூரி 45

போகட்டும் விடு 
அடுத்த பஸ்ஸில் ஏறலாம்
கூட்டமேயில்லை .

பூக்கள் வேண்டாம்
பூஜைக்குப் பறித்துக் கொள்
அவளுக்கு லீவு

டக்கர் பிகரு
சைட் அடிக்க முடியாமல் ...
லேடி கான்ஸ்டபிள் .

அவளின் ரிங்டோன் 
இடைஞ்சலாய் 
அப்பாவின் குறட்டை.

பைக் இல்லை செல் இல்லை
பழக  ஒரு பிகர் இல்லை 
பாழாய்ப் போக,,, கல்லூரி.



ஞாயிறு, மே 01, 2011

மே... வெண்பாக்கள்


மெய்யாலும்ம்ம்ம்ம்ம்..மே


உழைப்பே உயர்வா ? 
  உளறல் ! பிதற்றல்!
பிழைக்கத் தெரியாதோர் 
  பேச்சு - உழைக்காமல் 
முன்னேறிக் காட்டலாம்.
   முன்னேற்றக் கட்சியில் 
என்னோடு  இணையுங்கள்  
   இன்று. 



   
  ம்ம்ம்ம்ம்ம்மே . ....


உழைத்துக் களைத்தோரே
   ஓடோடி வாரீர் !
அழைக்கின்றார் நம்தலைவர் 
  அன்பாய் -  உழைப்போரின்
வாழ்வை வளமாக்க 
  வாரி வழங்குவீர் !
ஏழ்மை ஒழிப்பு நிதி 
   இன்று. 
  


                                                  -சிவகுமாரன் 



சனி, ஏப்ரல் 23, 2011

நீ வரும்வரை

எப்படி மனம் வந்தது 
உன் 
முதல் பிள்ளையைத் 
தவிக்கவிட்டு 
தலைப்பிரசவம் செல்ல ?


என்னிலிருந்து 
எல்லாவற்றையும் 
எடுத்துக் கொண்டு
ஏதோ கொஞ்சம்
மிச்சம் வைத்துவிட்டுப் போனாய் 
நீ வரும்வரை 
நிலைத்திருப்பதற்கு.

இப்போதுதான்
நடக்கக் கற்றுத்தந்தாய்
அதற்குள்
விரல்களை ஏன்
விடுவித்துக் கொண்டாய் ?


வாய்பிளந்து 
சோறூட்டச் சொன்னவனுக்கு
சமைக்கக் கற்றுத் தந்தாய்
கூலியாய்
பசியைப் பறித்துக் கொண்டு.


உனக்குத் தெரியுமா
இப்போதெல்லாம்-நம்
கொல்லைப்புறத்துச்
செடிகளுக்கு
குழம்பு ஊற்றித்தான்
வளர்க்கிறேன்.


இமைகளை எடுத்துக்கொண்டு
விழிகளை மட்டும்
விட்டுவிட்டுப் போனாய்
கூடவே
உறக்கத்தைய்ம் 
உடன் அழைத்துக் கொண்டு .


நினைத்த போது எழுந்து
அலுத்தபோது குளித்து
இரண்டுவேளை உண்டு
நான்கு வேளை தூங்கி
நன்றாக இருந்தாலும்
நரகமாய் இருக்கிறது
நீ இல்லாத பொழுதுகள்.


உன்
நினைவுச் சிலந்தியின்
எச்சில் வலைகளால்
பின்னப்பட்டிருக்கிறேன்
நீ
திரும்பி வருவதற்குள்
பாதியாய்
தின்னப்பட்டிருப்பேன்.

                        -சிவகுமாரன்
                         21.07.1998

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 17, 2011

கவியென்னும் தேரேறி




நினைவென்னும் முட்புதரின்
  நீண்டமுள் குத்திவிட 
  நெஞ்சுக்குள் இரத்தமழை  
  பொழிகிறது. - அதை
கனவென்னும் அணையொன்று
  கட்டுக்குள் வைத்திருந்தும்
  கரையுடைத்துச் சிலநேரம்
  வழிகிறது.

மனதிற்குள் விழியொன்று
  மறைவாக  உட்கார்ந்து
  மனிதர்களின் நாடகத்தைப்
  பார்க்கிறது - அது
தனதுஇமைத் தாழ்கொண்டு
  தளும்பிவரும் கண்ணீரைத்
  தடுத்தழகுக் கவிதையாகக்
  கோர்க்கிறது.

ஆசைகளை நெஞ்சுக்குள்
  அடக்கிவைக்க ஆலைக்குள்
  அகப்பட்ட கரும்பாகத்
  துடிக்கிறது. - அது
ஊசிமுனை  வார்த்தைகளை
  உள்ளடக்கி ஓர்நாளில் 
  உணர்ச்சியெனும் எரிமலையாய்
  வெடிக்கிறது.

பூட்டிவைத்த பெருங்கோபம்
  பகையென்னும் நெருப்புக்குள்
  போட்டுவைத்த இரும்பாகக்
  காய்கிறது. - அது
ஈட்டிமுனைச் சொல்லெடுத்து
  என்றேனும் ஓர்நாளில்
  எதிர்ப்போரின் முகம்கிழித்துப்
  பாய்கிறது.

நிறைவேறா எண்ணங்கள்
  நெஞ்சமெனும் கொடுஞ்சிறையில்
  நெடுங்காலத் தண்டனையைப்
  பெறுகிறது. - அது
கரையேறா அலையாகக்
  காத்திருந்து பின்னாளில்
  கவியென்னும் தேரேறி
  வருகிறது.

                         -சிவகுமாரன்

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 10, 2011

இன்னொரு முறை


வருகிறது
இன்னொரு தேர்தல்.

காத்திருக்கிறார்கள் மக்கள்  
இன்னொரு முறை
ஏமாறுவதற்க்காக.

கொளுத்தும் வெயிலில் 
திரியும் 
குப்பைமேட்டுக்
கோழிக்குஞ்சுகளாய் 
மக்கள்.
நிழல் தருவதாய் 
சொல்கின்றன 
வல்லூறுகளின் இறைக்கைகள்.

வரிசை வரிசையாய் 
வலம் வருகின்றன 
வாக்குறுதிகள்.

எத்தனையோ முறை 
தேர்தல் வந்தது
ஒவ்வொரு முறையும் 
தோற்றுப் போனது
மக்கள் தான்.

ஒவ்வொரு முறையும் 
அழித்துவிட்டு
அதே நாமத்தைத்
திருப்பிப் போட்டார்கள்.

விரல்களில் வேண்டுமானால் 
வித்தியாசம் இருக்கலாம்.
நாமம் ஒன்றுதான்.

மக்களாட்சி தேர்தலுக்கும் 
மாட்டு வேடிக்கைக்கும் 
வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை.

சாயம் தீட்டப்பட்ட 
கொம்புகளில் 
பட்டுத்துணியும் பணமுடிப்பும் 
கட்டப்படுவதில் 
என்ன பயன் இருக்கிறது 
மாடுகளுக்கு?
அடித்து துரத்தி விரட்டி
அவிழ்த்துக் கொள்வது என்னவோ 
அவர்கள்தான்.

காட்டுவது என்னவோ
தவிடும் வைக்கோலும் தான்,
ஆனால்
கடைசி சொட்டுவரை
கறந்து விடுகிறார்கள்.

வருகிறது
இன்னொரு தேர்தல்.
வாருங்கள் நண்பர்களே
ஒன்றாய்க் கூடி 
மொட்டை அடித்துக் கொள்வோம்,
ஒரு கிண்ணம் சந்தனம்  
இலவசமாய்த் தருகிறார்களாம்.

                                  - சிவகுமாரன்